saír.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Carta de Fran Ameixeiras reivindicando o río

Por un Umia vivo   Unha vez máis parece estar a piques de consumarse unha nova desfeita ambiental no Umia. Aínda que semellaban correr novos tempos en canto a conservación e sensibilización social cara os nosos ríos: paralización de proxectos de encoros e minicentrais, esixencia de contraprestacións pola perda de valores ambientais, lei dos ríos… En moitos lugares de Galicia as cousas semellan ir igual ca antes, é decir, a pior. Primeiro foi o desastre causado polo infame encoro de Caldas (2001), no que as supostas augas que ían abastecer o Salnés choquean hoxe putrefactas e cheirentas en tons verdosos namentras no Grove seguen aturando fallas no suministro por non ter feito aínda as obras que de verdade se precisaban (estacións de bombeo e depuración, depósitos de almacenaxe), despois veu a desfeita causada pola central de Arca-Sevil (2003), nun tramo do río entre a Estrada e Cuntis. Neste caso o río morre non tanto polo asulagamento da presa –máis baixa- como pola desecación case total sufrida polo desvío do caudal ó longo de varios kilómetros. O primeiro tramo desaparecido non era suficiente para os especuladores, quizais porque había que dar algún “premio de consolación” a aqueles que quedaron fora da adxudicación a dedo do “salto grande”… así que, despois do salto de Caldas e o de Arca-Sevil, veñen agora polo salto de A Ermida-Laxe, por parte dos denominados “Técnicos Asociados Gallegos”, que rematarán de comerse o pastel, e dicir, o noso “Río Grande”, que supostamente debía ser de todos… A adxudicación na última hora do goberno en funcións da anterior Xunta engadido ó insólito silencio nos concellos afectados de Cuntis e Moraña,- que non presentaron recurso ningún ante a desfeita que se aveciña-, fixeron o resto, a pesar do novo tempo político e dos informes de impacto ambiental fraudulentos que nunca recolleron o impacto real de dita obra. A longa e reciente historia veciñal na defensa do Umia non pareceu influir moito para evitar a fonda vontade de non facer nada ante a consumación deste novo crime ambiental - do que xa se perpetrou o levantamento de actas-, e que remataría co último recuncho ceibo do río entre a cola do encoro e a central de Sevil, un tramo, que de existir unha mínima sensiblidade ambiental por parte da clase política local e autonómica que corresponda, podería ser moi ben un auténtico parque natural intermunicipal… polos seus valores ambientais (fauna “protexida” coma a londra e o mexillón de río aínda contan con poboacións na zona), paisaxísticos ( pozas  e fervenzas coma as do “O Pozo Negro” ou recunchos coma “O Tombello”, entre Laxe e A Ermida), etnográficos (muíños do Castelo, da Cadela, da Ermida, a ponte das Xurreiras,…), arqueolóxicos (A Torre dos Mouros de Sevil) e mesmo os recursos piscícolas  (piscifactoría morañesa de “Troigasa” e cotos troiteiros). Un entorno natural que, ben coidado e xestionado, podería ser o motor dun desenvolvemento sostible no plano ecolóxico e cultural nos nosos concellos. A cambio, temos que aturar o último e definitivo “tiro de gracia” ó noso río, que únicamente servirá unha vez máis para aumentar as contas correntes duns poucos. De non facerse nada para frear esta desfeita, esta comarca que dín do Ulla-Umia e que ten a auga coma bandeira, vai quedar definitivamente orfa de ríos e de augas limpas e cantareiras. Francisco Ameixeiras Sánchez. DNI 36112987-C